Hoe het transformatie proces begint.
Je begint interesse in alles te verliezen en dat is het teken, dat transformatie begint. Er is de laatste tijd iets met jou aan de hand maar je kunt niet precies zeggen wat het is. Je favoriete liedjes klinken als lawaai. Gesprekken, die jou vroeger energie gaven putten jou nu uit. Zelfs de doelen, die je een paar maanden geleden nog nastreefde voelen nu als de dromen van iemand anders. Je scrolt door je telefoon op zoek naar iets dat je het gevoel geeft dat je leeft, maar je vindt niets. Niets blijft hangen. Het is alsof je vanuit een glazen kooi naar jouw eigen leven kijkt. Je bent aanwezig maar je bevindt je niet echt hier.
Je kunt niet achterhalen wat er met jou aan de hand is. Want logischerwijs is er niets veranderd. Van buitenaf gezien lijkt jouw leven hetzelfde. Maar van binnen? Van binnen voel je je leeg alsof iemand het volume heeft gedempt van alles wat vroeger belangrijk voor je was. En je zit hier en vraagt je af of dit het nu is. Of deze vlakheid, deze gevoelloosheid, dit totale gebrek aan interesse in alles gewoon is wie je nu bent.

Stervensproces van het ik
Transformatie begint niet met een vonk. Het begint met een einde, een langzame, stille ontbinding van de versie van jouzelf, die niet meer bij jou past. En dat proces voelt precies alsof jij je interesse in alles verliest. Omdat dat ook zo is. In het leven dat je vroeger accepteerde, in de dromen, die je vroeger nastreefde omdat jij dacht dat het zo hoorde; niet omdat ze echt van jou waren. Jouw ziel is bezig jouw huis op te ruimen: het oude meubilair wordt verwijderd voordat het nieuwe arriveert.

Indoctrinatie vanaf de kindertijd
Jij hebt je hele leven namelijk op geleende energie geleefd; energie, die jou vanaf jouw jonge jaren is ingegeven. Je hebt daarmee dingen nagejaagd, die er op papier goed uitzagen, je hebt doelen nagestreefd omdat succesvolle mensen dat ook doen, je hebt jezelf gedwongen om enthousiast te zijn over dingen, die jou nooit echt hebben geraakt maar waarvan jij jezelf had overtuigd dat ze dat wel moesten doen. En jouw systeem ging daarin mee. Jouw geest, jouw lichaam, jouw energie, zij werkten allemaal mee omdat dat is wat ze doen. Ze passen zich aan.
Maar hier bereiken we het punt van geleende energie; uiteindelijk raakt die op. Uiteindelijk zegt jouw authentieke zelf: Genoeg! Ik ben klaar met presteren. Ik ben klaar met doen alsof. Ik ben klaar met het dragen van dingen, die niet van mij zijn en ook niet bij mij horen.

Jouw authentieke ik begint te protesteren
En als dat gebeurt, als je ware zelf eindelijk van zich laat horen, kondigt het zichzelf niet duidelijk aan. Het kondigt zich aan met desinteresse, met onthechting, met een diepe, verontrustende leegte, die jou aan alles doet twijfelen. En dat is waar je nu bent. Je staat in de kloof tussen wie je bent geweest en wie je aan het worden bent. En dat is beangstigend, want de oude jij verdwijnt en de nieuwe jij is nog niet volledig gevormd.
Jij bevindt je in de leegte, het tussengebied. Die ruimte is een ruimte waar niets logisch is, omdat je nog niet logisch hoeft te zijn. Je hoort vormloos, ongedefinieerd en open te zijn. En elk deel van jouw geconditioneerde geest raakt in paniek omdat ons is geleerd dat wij altijd moeten weten wie wij zijn, wat wij willen en waar wij naar toe gaan. Maar deze fase vereist, dat wij dat niet weten en in de onzekerheid blijft zitten, die jou de leegte leeg laat zijn zonder je te haasten om die te vullen met de verkeerde dingen, alleen maar om weer iets te voelen.

Pas op! Val niet terug.
Want als je dat doet, als je in paniek raakt en je vastklampt aan het eerste, dat jou een shot dopamine of bevestiging of afleiding geeft, kom je weer terug waar je begon. Je jaagt weer geleende dromen na met geleende energie totdat je weer opgebrand bent. Dus wat doe je dan? Hoe navigeer je door deze fase waarin niets goed voelt en alles zinloos lijkt? Je stopt met vechten. Je stopt met het forceren van interesse waar die er niet is. Je stopt met jezelf de schuld te geven omdat je niet gemotiveerd bent. Je stopt met jezelf te vergelijken met wie je zes maanden geleden was toen je nog energie, drive en duidelijkheid had.
Omdat die versie van jezelf op zijn laatste benen liep, omdat jij dingen nastreefde die niet bij jou pasten, omdat jij opereerde vanuit een frequentie, die niet de jouwe was. En jouw systeem wist dat. Jouw lichaam wist dat. Jouw ziel wist dat. Ze wisten alleen niet hoe ze jou dat moesten vertellen tot nu toe. Dus namen ze jouw interesses weg. Ze maakten alles saai, zodat je eindelijk lang genoeg zou stoppen met bewegen om te luisteren. Om te voelen. Om jezelf de vragen te stellen die je hebt vermeden: Wat wil ik eigenlijk? Niet wat ik zou moeten willen.

Wees eerlijk naar jouw Zelf
Wat maakt mij echt gelukkig? Niet wat indrukwekkend lijkt. Wie wil ik eigenlijk worden? Niet wie ik heb geprobeerd te zijn om iedereen tevreden te houden. En die vragen zijn beangstigend omdat de antwoorden misschien niet lijken op wat je dacht dat je leven zou zijn. Ze passen waarschijnlijk niet in het tijdschema dat je voor jezelf hebt opgesteld. Ze zijn misschien niet logisch voor de mensen om je heen. Maar ze zijn wel echt. En echtheid is het enige waar jouw ziel nog in geïnteresseerd is. Daarom werkt het nepgedrag niet meer. Daarom voelen oppervlakkige relaties zo vermoeiend. Daarom voelen de doelen, die jou vroeger motiveerden, nu zinloos. Omdat je ze ontgroeid bent.
Je bent verder geëvolueerd dan de frequentie waarop die dingen resoneren. En nu bevind jij je in een ongemakkelijke fase waarin het oude niet meer past maar het nieuwe nog niet is gearriveerd. En het voelt alsof je jezelf bent kwijt geraakt.

Jouw maskers worden zichtbaar
Maar je raakt jezelf niet kwijt. Je bent jezelf aan het vinden. Voor het eerst, zonder de ruis. Zonder de prestaties. Zonder het masker.
Je realiseerde je niet eens dat je het droeg. Dit is wat er op een dieper niveau gebeurt. Jouw zenuwstelsel kalibreert zich opnieuw. Jarenlang stond het in de overlevingsmodus, de mensen-tevreden-stellen-modus, de doen-alsof-modus, de prestatiemodus, de bewijsmodus. Altijd op zoek naar goedkeuring, naar bevestiging dat je het goed doet. En dat is uitputtend. Dat niveau van hyper waakzaamheid, van constant proberen te voldoen put je uit. Dus jouw systeem zei uiteindelijk: Ik heb een pauze nodig. En het heeft het beloningscentrum uitgeschakeld. Het gaf jou geen dopamine meer voor dingen die jou niet echt voedden. Het lichtte niet meer op als je likes, complimenten of externe bevestiging kreeg. Niet omdat er iets kapot is in jou, maar omdat het jou een nieuwe manier probeert te leren. Een manier waarbij je geen constante stimulatie nodig hebt. Waarbij je geen externe bevestiging nodig hebt dat jij op de goede weg bent. Waar je gewoon stil kunt zijn; rustig, ongedefinieerd. En daar vrede in kunt vinden in plaats van paniek.

Foute diagnose door onwetendheid
En dit is waar de meeste mensen vastlopen. Ze interpreteren deze fase als depressie. Als iets dat er niet klopt bij hen; een bewijs dat ze falen of achterop raken. Dus doen ze er alles aan om eruit te komen. Ze dwingen routines af. Ze proberen hun passie weer aan te wakkeren met pure wilskracht. En niets werkt omdat je je niet door een herijking heen kunt dwingen. Je kunt je niet uit een transformatie denken. Je moet het laten gebeuren. Je moet erop vertrouwen dat deze leegte ruimte maakt voor iets beters. Dat deze desinteresse de manier is waarop jouw ziel je beschermt tegen genoegen nemen met minder dan je verdient. Dat deze vlakheid eigenlijk het meest levendige is wat je ooit hebt meegemaakt. Je kunt het alleen nog niet zien omdat je er nog middenin zit. Maar hier is hoe je weet dat het werkt.

Wees opmerkzaam op signaaltjes
Je begint kleine verschuivingen op te merken. Je stopt met het forceren van gesprekken met mensen die jou energie kosten. Je begint nee te zeggen zonder schuldgevoel. Je voelt je minder gehecht aan resultaten. Je bent minder wanhopig op zoek naar bevestiging, minder bezorgd over wat mensen denken. Je zult verlangen naar eenzaamheid in plaats van er bang voor te zijn. Je zult stoppen met te veel delen en jouw energie gaan beschermen.
Je gaat je rustig voelen, niet op een depressieve manier, maar op een geaarde manier. Alsof je eindelijk op vaste grond staat na jarenlang achter luchtspiegelingen aan te hebben gejaagd. En die rust is geen leegte. Dat is helderheid die vorm begint te krijgen. Dat is jouw authentieke zelf dat tevoorschijn komt van onder alle conditionering, alle verwachtingen, alle geleende dromen. En wanneer het volledig tot stand komt, wanneer je eindelijk die nieuwe versie van jouzelf betreedt zul je jouw oude leven niet meer herkennen.

Transformatie is evolutie van bewustzijn
De dingen, die jou vroeger enthousiast maakten, zullen vreemd aanvoelen. De mensen om wie je vroeger heen draaide, zullen ver weg aanvoelen. En dat is niet triest. Dat is evolutie. Dus als jij je nu in deze fase bevindt, als niets jou nog enthousiast maakt en alles zinloos voelt en jij je afvraagt of jij je ooit nog levendig zult voelen dan zal dat wel gebeuren, maar niet op de manier, die je verwacht. Je zult niet terugkeren naar wie je was, je zult die oude vonk niet terugkrijgen, want die vonk brandde op brandstof die niet duurzaam was. Er komt een stabiele vlam voor in de plaats: niet luid maar constant. Niet wanhopig, maar zeker. En wanneer je het voelt, wanneer je eindelijk die nieuwe frequentie betreedt zul je begrijpen waarom deze leegte nodig was. Waarom jij je interesse in alles moest verliezen om te ontdekken wat er echt toe doet. Waarom je niets moest voelen om uiteindelijk alles te voelen wat echt is.

Houd vol!
De waarheid is dat deze fase van leegte niet eeuwig zal duren. Het voelt alleen permanent omdat je er middenin zit. Maar op een dag word je wakker en voel je iets anders.

Bronvermelding en aanverwante artikelen:
https://www.youtube.com/watch?v=jyfeuRtkqgw&list=RDjyfeuRtkqgw&start_radio=1